چکاوک عشق

 سخن امشب

من مادر دردم

از تب به شرار است

 دلم امشب

از عشق چه دیدم

جز جور و جفا

هجر و جدایی نشنیدم

از درد تو و یاد تو و هجر تو ای نو گل خندان

بر دیده روان است

همه شب

اشک و غم و درد

من درد تو دارم

به تنم سوز تو دارم

به جفا هر شب و هر دم

به دلم یاد تو دارم

من ترک تو و می نتوانم

در جام می ام رخ بنمایی نتوانم

من باده پرستم

بپرستم رخ ماهت

من عاشقی مستم

با یاد تو ام هر شب و هر شب

من جز تو نخواهم

من جز راه تو هیچ راه ندانم

من ترک تو و می نتوانم

نتوانم

                         ...شهرزاد...

نوشته شده توسط شهرزاد در سه شنبه هفتم آبان 1387 ساعت 6:17 موضوع | لینک ثابت

کاش می شد سرنوشت را از سر نوشت

              کاش می شد عشق را پایان نوشت

                                        کاش می شد قصۀ لیلا سرود

                                             یا که از پروانه و بلبل نوشت

                                                               کاش می شد از کبوتر ها نوشت

                                                           از شقایق در زمستان ها نوشت

                                                                   کاش می شد از بهاری در خزان

                                           با هم از میخانه و مسجد نوشت

                               کاش می شد اشک را خط می زدیم

                  جای آن از خنده و شادی نوشت

 کاش می شد در هوا کاشانه ساخت

                        از سرود آزادی زندان نوشت

                                       کاش می شد زندگی بازی نبود

                                                بی صدا فریاد را دریا نوشت

                                                                 کاش می شد مهر را پنهان کنیم

                                                             از طلوع مهر در شب ها نوشت

                                                                            کاش می شد بیابانی نبود

                                          بی ریا از عشق ماهی ها نوشت

                                      کاش می شد از اقاقی ها نوشت

                       از زبان بچه گنجشک ها نوشت

       کاش می شد قصه را از نو نوشت

از دل ویران من خطی نوشت

                                        ... شهرزاد...

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه هفتم مهر 1387 ساعت 14:20 موضوع | لینک ثابت

 هیچ 

   هیچ خریدن

           هیچ بودن

                   پوچ دیدن

                    پوچ را گران خریدن

                                              کارماست

آسمان هیچ

        زمین هیچ

                  خدا...

                        خدا را هیچ دیدن

                                              کارماست

آدمی هیچ

       زندگی هیچ

     هیچ درهیچ است جهان

      بی خرد ماندن دراین دنیای هیچ

                                                کارماست

عشق من هیچ

          دلم هیچ

                  اشکم هیچ

    من دلم را زیر پایت میگذارم هیچ

                  سکوت کردن و هیچ نگفتن

                                                    کارماست

هیچ خریدن

          عاشقی

              عاطفه

                  مهر

                    محبت

                       نجابت را به هیچ فروختن

                                                         کارماست

آدمیت هیچ 

   سیب سرخ عشق هیچ

                   قصۀ آدم و حوا هیچ

                                       وفا هیچ

                                           هیچ هم هیچ

                                            همه را به هیچ خریدن

                                                                     کارماست

هیچ را برای هیچ خریدن

             هوس را برای هیچ خریدن

                           اما

                      قلب شکسته را به هیچ هم نخریدن

                                                                       کارماست

                                                                                       ...شهرزاد...

نوشته شده توسط شهرزاد در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 12:10 موضوع | لینک ثابت

باغچۀ دل

در حیاط خانۀ دل باغچه ای از گل های سرخ عشق دارم که با هر نفس تو زندگی میکنند...

زمانی که می خندی ، می رویند و زیبااند. اما می میرند وجان  می دهند یکی پس از دیگری آن زمان که افسرده ای و پریشان...

باغچۀ دل ، این تعفۀ ناچیز

همه ارزانی مهر و مهتاب وجودت.

اما...

اما این همه باز کم است

پس...

دلم برای تو

دل من سرای تو

اما...

اما نه...

دل من کوچک و خالیست،همه ثروت این خانه خاکیست که در آن تنها بذر محبت می روید،که در این دنیا خریدار ندارد...

مسافر باغ بهشت ، گل بوتۀ پاک عشق ، ای آسمانی ترین گل زمین، چه کنم ارزانی تو...؟؟؟

چشمانم...

چشمانم را زیر پایت می گذارم تا با قطره قطره اشک هایم بزرگ شدن و دور شدنت را ببینم و در حسرت دیدارت شیرین جان دهم.

اما...

این همه باز کم است.

نفسم...

نفسم ارزانی تو

این بلبل خاموش به شوق تو می سراید،

پس نفسم ارزانی تو،که اگرسفر کردی مرا نیز با خود ببری...

و من می دانم

آری روزی تو می روی واین بلبل خزان دیده این پرندۀ هجر کشیده دوباره خاموش می شود...

افسوس برای من آن روز که تو می روی...

هرچند این همه باز کم است

اما...

کاش آن روز فردا نیاید

         شهرزاد

نوشته شده توسط شهرزاد در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 ساعت 1:17 موضوع | لینک ثابت

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

ولی با ذلت و خواری پی شبنم نمی گردم

من آن خنجر به پهلویم که دردم را نمی گویم

به زیر ضربه های غم نیاید خم به ابرویم

میان سبزپوشان چمن آن گل زردم

که می خندم به صد شادی ولی آلوده دردم 

نوشته شده توسط شهرزاد در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 ساعت 1:8 موضوع | لینک ثابت

زخم خورده رفاقت

من از راه می آیم

بی هدف

 کوچه گردی فانوس به دست

قلب شکسته

همسفر شب

عاشق دیروز

مسافرفردا

باران خوردۀ انتظار

خیس از شبنم

زادۀ تاریکی

معشوغه غم

مست تنهایی

زخم خوردۀ وفا

آشناباجفا

عاشقی با تجربه

بیگانه باعشق

فراری از خاطرات

فریادم سکوت

گناهم صداقت

زخم خوردِرفاقت

                      شهرزاد

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 ساعت 14:25 موضوع | لینک ثابت

ناز مفروش

دیدم از کوچه ی ما با دگران می گذری

با دلم گفت نگاهت:نگران می گذری

خبرت هست که دل از تو بریدم ،زین روی_

دیده می بندی وچون بی خبران می گذری

گاه :بشکوفته چو گل های چمن می آیی

روزی آشفته چو شوریده سران می گذری

ما نظر از تو گرفتیم ،چه رفته است تو را

که به ناز از بر صاحب نظران می گذری ؟

بگذر از من که ندارم سر دیدار تورا

چه غمی دارم اگر با دگران می گذری ؟

ای بسا ماهرخان را که در آغوش گرفت

خاک راهی که عروسانه از آن می گذری

ناز مفروش از این کوچه خرامان مگذر

که به خاری ز جهان گذران می گذری

تو هم ای یار چو آن قوم که در خاک شدند

روزی از کارگه کوزه گران می گذری .

    مهدی سهیلی

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 ساعت 14:17 موضوع | لینک ثابت

شمارش معکوس درست از زمانی شروع میشود که آدمی پا به این جهان خاکی می گذارد

ده

   ده،دهه .دهۀ 1360

نه

   نه،ندارم کس و کاری

هشت

       هشت وحیران زمانم دریغ از نفسی

هفت

      هفت آسمان خدا را بی ستاره مانده ام

شش

      شش،در قمار زندگی به دلم ماند جفت شش بیارم

پنج

    پنجه بر دیوار بن بست کشیدم هر دم

چهار

     چهار راه،پشت چراغ سبز چهار راه زندگی ماشینم پنچر شد

سه

     سه تار زندگی  از برای من ویران ره آبادی نزد

دو

   دوباره بشمارید،شاید این بار ...

یک

    یک بار هم شانس آمد درب خانه را زد، ما خانه نبودیم

                                                                       شهرزاد

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 ساعت 14:12 موضوع | لینک ثابت

خیانت تنها این نیست که شب را با دیگری بگذرانی...

خیانت میتواند دروغ دوست داشتن باشد!

خیانت  تنها این نیست که دستت را پنهانی در دست دیگری بگذاری...

خیانت میتواند جاری کردن اشک بر دیدگان معصومی باشد

                                                                       شکسپیر

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 ساعت 14:7 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شهرزاد در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 16:40 موضوع | لینک ثابت

تماشایی ترین تصویر دنیا می شوی، گاهی

دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی ،گاهی

که پنهان می شوی گاهی و پیدا شوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی یکباره راهت را

ز ناچاریست اگر همصحبت ما می شوی گاهی

دلت پاکست اما با تمام سادگیهایت

به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی

تو را از سرخی سیب غزل هایم گریزی نیست

تو هم مانند حوا زود اغوا می شوی گاهی

نوشته شده توسط شهرزاد در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 16:20 موضوع | لینک ثابت

غبار از چهره نازت بگیرم

                            و یک شب پرده از رازت بگیرم

                                           تو در دستان من یک

                                                   سیب سرخی

                                                           خدا قسمت کند گازت بگیرم

نوشته شده توسط شهرزاد در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 16:13 موضوع | لینک ثابت

می دانی که گلهای بهاری خیلی زود و زودتر ازهر چیزی

پرپرمی شوند ولی در طول همین زندگی کوتاهی که دارند

به تمام اطرافیان خود کمال زیبایی خویش را نشان می دهد

و زیبایی خود را از هیچکس دریغ نمی دارند و من وقتی

به گذشته خود که آن را تباه ساخته ام می نگرم می بینم

برای تو چون همین گلهای بهاری بوده ام که هیچ چیز خود را

از تو دریغ نداشته ام ولی افسوس ، افسوس وبازهم افسوس

که توهمچون باد خزان تمام زندگی مرا بر باد دادی و امید مرا

از بین بردی اما  با تمام این حرفها از ته دل واز صمیم قلب

می گویم که هنوز هم

                                             دوستت دارم .

از در خویش خدا را ببهشتم مفرست         که سر کوی تواز کون و مکان ما را بس

نیست ما را بجز از وصل تو درسر هوسی       این تجارت زمتاع دو جهان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله بی انصافی است

طبع چون آب وغزلهای روان ما را بس

آن سفر کرده که صد غافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا بسلامت دارش

اگر از وسوسه ی نفس و هوا دور شوی بیشکی ره ببری در حرم دیدارش

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری با خبر باش که سر میشکند دیوارش

صحبت عافیت گرچه خوش افتاد ایدل جانب عشق عزیز است فرو مگذارش پ

صوفی ارسرخوش ازین است که کج کرد کلاه بدو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که بدیدار تو خوگر شده بود

ناز پروردوصال است مجو آزارش

خواب شاپرک هایی که سرسبزی وطراوت راباسبدهای عشق برای بیشه به ارمغان می آورند

تو کیستی که با آمدن شاپرکها بوی عشق فضای کلبه را مهمان می کند و سایه ای مهربان از وجود گرمت بر در و دیوار کلبه نقش می بنددواین ویرانه دل را به آتش می کشد

نوشته شده توسط شهرزاد در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 ساعت 14:16 موضوع | لینک ثابت

                                                             مهدی سهیلی

این آدمی با آدمیت چه کردکه نمیتوان گفت فرقش باچهارپایان

چیست؟؟؟

ننگ براین ننگی که آفریدی

سوگندبه گناهی که نگاهی بیش نبود

وسوگندبه نگاهی که آدم را از آدم بودن دور کرد

خدایا

کاش آن زمان که آفریدی تنها چشم دل داده بودی تا تنها تو بیند

وعشق بیند وعشق

سوگند به تو

که این مخلوق افسار گسیخته با خود و خدای خود چه کرد

که خشم زمین وزمان قوم ها به زیر خاک برد

سوگند که این آدمی از برای دلش چه کرد

ودلی که سرای توست چه آسان به دیگری داد

سوگند که جز تو نخوانم

و جز یاد تو خاطر دیگر نگیرم

سوگند به عشق

که مرزش باهوس کوچه ای بیش نیست

عشق نخواهم

که این آدمی را در عاشقی لیاقت نباشد

که خانه ی دل از تو بستانم و به دیگری دهم.

نه...

این خانه سرای توست

همیشه...

همیشه...

سوگند...

        سوگند...شهرزاد

      بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

           همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

تقدیم به اونی که تمام وجودم از آن اوست

نظر بدید.

تقدیم با عشق .

گوش به زنگ

نمیدانی دلم بسیار تنگست

میان من و تو دیوار  سنگست

به امیدی که بر گردی دوباره

نگاهم بر درو گوشم به زنگست

مهدی سهیلی

تو از عشق حقیقی بی نیازی

دورنگی- کهنه کاری-صحنه سازی

تو یار ما نیی- عاشق تراشی !

توشمع ما نیی پروانه بازی!

مهدی سهیلی

نظریادتون نره

نوشته شده توسط شهرزاد در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387 ساعت 15:33 موضوع | لینک ثابت

when was the last time

you looked in to your

partner 's eyes and said

I LOVE YOU

if it was more than half a day

ago

it is time to say it again now

LOVE LY

نظر یادتون نره

نوشته شده توسط شهرزاد در شنبه دوازدهم مرداد 1387 ساعت 21:43 موضوع | لینک ثابت

انگارهمین دیروز بود که بچه بودم وواسه عروسک های پشت ویترین مغازه پا به زمین

می کوبیدم وبهانه میگرفتم که میخوام من این عروسک رو میخوام .

انگارهمین دیروز بود که بزرگ شدم ویاد گرفتم باید واسه خواسته هایم تلاش کنم و باروزگارو

مردمش بجنگم .ام با خدای این دور گردون...

نه... با خدا جنگیدن هرگز ...

چرا که من جنگیدم ودیدم که بازنده ی این بازی منم پس با خدای این گردون ستیزه مکن ...

...وانگار همین چند لحظه پیش بود که واسه نداشته هایم ...خواسته هایم وآرزوها ورویاهای

دست نیافتنی ام کودکانه میگرستم وبا حسرت خاطرات را مرور میکردم.

...

و آدمی همان کودک نو پاییست که در چهل سالگی هم برای خواسته هایش کودکانه میگرید.شهرزاد

کودکان نمی دانند روزگار چه بازی هایی برایشان درنظردارد.

نظر یادتون نره.

نوشته شده توسط شهرزاد در شنبه دوازدهم مرداد 1387 ساعت 17:41 موضوع | لینک ثابت